سیاست‌های نادرست خودرو و تبدیل ایرانیان به مردم در حسرت!!

یکی از تفریحات ایرانی‌ها، حرف زدن درباره قیمت های انواع خودرو در مناطق آزاد است که مثلاً سانتافه فول در منطقه آزاد انزلی ۱۲۵ میلیون تومان است و مزدا ۳ را ۵۰ تومان می‌فروشند و ریوی ۲۰۱۶ صندوقدار را ۴۵ تومان و …

عصر ایران؛ جعفر محمدی* – سیاست های خودرویی در ایران، ایرانی‌ها را تبدیل به تشنگانی کرده است که آب می بینند و نمی‌توانند بدان دست یابند: “حسرت انباشته شده”.

ایرانیانی که به سفر خارج می روند و در آنجا سوار تاکسی می‌شوند، معمولاً با تعجب از این که فلان برند معروف خودرو را تاکسی کرده‌اند، کنجکاو می‌شوند که قیمت آن را هم بدانند و بعد، با تبدیل پول آن کشور به ریال خودمان، در می‌یابند که مثلاً فلان مدل فیات یا تویوتا، هم قیمت یک پراید یا ۴۰۵ در ایران است!

وقتی هم که از سفر بر می‌گردند، یکی از سوژه‌هایی که تعریف می‌کنند و بقیه هم با ولع و البته افسوس بدان گوش می‌کنند، نوع و تنوع و قیمت خودروهایی است که در بلاد خارجه دیده یا احیاناً سوار شده‌اند.

در داخل هم یکی از تفریحات ایرانی‌ها، حرف زدن درباره قیمت های انواع خودرو در مناطق آزاد است که مثلاً سانتافه فول در منطقه آزاد انزلی ۱۲۵ میلیون تومان است و مزدا ۳ را ۵۰ تومان می‌فروشند و ریوی ۲۰۱۶ صندوقدار را ۴۵ تومان و … . (قیمت این خودروها در خارج از مناطق آزاد به ترتیب۲۴۰ ، ۱۲۰ و ۱۰۰ میلیون تومان است!)

نتیجه اجتماعی سیاست‌های خودرویی در ایران: مردم همیشه در حسرت! واقعاً این چه سیاستی است که نتیجه اش می شود تبدیل یک ملت به مردمانی همیشه در حسرت؟!واقعاً تا کی مردم ایران باید با حسرت به خودروهای روز دنیا نگاه کنند؟
تا چه زمانی باید به اندازه مردم سایر کشورها برای خرید خودرو خرج کنند ولی خودروهایی با کیفیت نازل بخرند؟
این کجای انصاف، عدالت و مردم مداری است که ایرانی ها به اندازه قیمت واقعی هیوندایی اکسنت خرج کنند ولی پژویی تحویل بگیرند که تکنولوژی آن متعلق به دستکم ۲۰ سال قبل است؟!
چرا در همه دنیا، مردم می‌توانند با پولی معادل ۷۰ میلیون تومان، اسپورتیج شاسی بلند بخرند ولی در ایران با این پول، خودروهای بی‌کیفیت چینی بخرند؟!

اگر نام این روند، اجحاف در حق مردم ایران نیست ، پس چیست؟! چگونه است که در سخن، مدام از مردم ایران تمجید می‌شود و آنها را شایسته بهترین‌ها می‌خوانند ولی در عمل، “خودروی خوب با قیمت عادلانه” که یکی از نیازهای متعارف در همه جوامع است را از همین مردم، دریغ می‌کنند؟!

تا کی مردم ایران باید تاوان چند خودروساز تنبل که در فضای رانتی کار می کنند را بپردازند؟ شاید عده ای گردش مالی و اشتغال‌زایی صنعت خودروسازی و هزار عدد و رقم را ردیف کنند تا وضعیت موجود را توجیه کنند؛ هر چند با عدد و رقم نیز می‌توان اثبات کرد که آسیب اقتصادی وضع موجود، بیشتر از منافع آن است ولی فارغ از منظر اقتصاد، می‌توان گفت آسیب روحی و روانی این وضعیت و احساس بی‌عدالتی و اجحاف ناشی از آن، به ویژه بر روی نسل جوان که به برکت اینترنت، با کل جهان متصل اند، بسیار بسیار خسارت بار تر است؛ حال بماند فجایعی مانند فقدان ایمنی،مصرف سوخت بالا، آلایندگی بیشتر و … که مزید بر علت هستند.

این برای کشور و نظام خوب نیست که یک موضوع پیش پا افتاده در همه دنیا، به یک دغدغه عمومی در ایران تبدیل شود.سیاستگذاران کشور، فراتر از چند عدد و رقم ساختگی، به خراشی که سیاست‌های خودرویی‌شان بر روح و روان مردم وارد می‌کند، بیندیشند و بدانند حفظ منافع چند شرکت معدود که خودروهای قرن گذشته اروپایی و بی کیفیت های چی

یکی از تفریحات ایرانی‌ها، حرف زدن درباره قیمت های انواع خودرو در مناطق آزاد است که مثلاً سانتافه فول در منطقه آزاد انزلی ۱۲۵ میلیون تومان است و مزدا ۳ را ۵۰ تومان می‌فروشند و ریوی ۲۰۱۶ صندوقدار را ۴۵ تومان و …

به اشتراک بگذارید :