مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5

اگر در دهه 1380 در جست‌وجوی یک سدان جمع‌وجور رایج تولید داخل در بازار ایران بودید، حق انتخاب گسترده‌تری خارج از خانواده سمند، پژو 405، پژو پارس و برخی گزینه‌های کوچک‌ سایز نظیر محصولات خانواده پراید در پیش روی شما نبود.

اما در ابتدای دهه 1380 شرکت سایپا محصولی نسبتا نوین با طراحی مدرن و تکنولوژی ساخت قابل توجه روانه بازار کرد که با نام سیتروئن زانتیا (Citroen Xantia) شناخته می‌شود. خودرویی توانمند با عملکرد دینامیکی بسیار خیره‌کننده که نمونه آن در بازار ایران وجود نداشت.

با این وجود زانتیا همچنان در سبد محصولات بازار خودرو امروز کشور ایران در مقابل گزینه‌های جدیدتر اما ساده‌تری نظیر پژو پارس قرار می‌گیرد. سدان جمع‌وجوری که با پیشرانه‌های مختلف از جمله نمونه بسیار شناخته‌شده TU5 نیز در بازار ایران حضور دارد. با وجود توقف تولید و فروش خودرو برای این مدل‌ها، مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5 می‌تواند برای ماشین‌بازها جالب باشد.

معرفی زانتیا و پژو پارس

نام سیتروئن زانتیا (Xantia) برگرفته از واژه یونانی زانتوس (Xanthos) به معنای طلایی یا بلوند است. این خودرو در سال 1992 سوار بر پلتفرم پژو 406 (دارای اشتراکات فنی با پلتفرم پژو 405) روانه بازار بین‌الملل شد و تولید آن در فرانسه تا سال 2001 میلادی (1389 در ایران) ادامه داشت.

زانتیا در این بازه تولید تنها یک فیس‌لیفت جزئی (مینور) آن هم در سال 1998 را تجربه کرد. از قضا نمونه مونتاژی شرکت سایپا در بازار ایران نیز همین نسخه فیس‌لیفت‌شده است که با نام مارک 2 (MK2) شناخته شده و تمایز آن با نسخه پیش از فیس لیفت (مارک 1) در استفاده از گریل جلوپنجره متصل به کاپوت، سپرهای هم‌رنگ بدنه و داشبرد متمایز خلاصه می‌شود.

زانتیا در سه تیپ پایه (X)، تیپ میانی (Exclusive) و فول (Superlux) با دو پیشرانه متفاوت 1.8 یا 2 لیتری از خانواده XU گروه خودروسازی پژو-سیتروئن به بازار کشور راه یافت که طبیعتا در نسخه 2 لیتری به دلیل داشتن توان فنی برتر و شتاب اولیه کم‌تر از 10 ثانیه، در آن دوران بازار خودرو ایران محصولی منحصر به فرد، پرتوان و شیک به حساب می‌آمد. هرچند که از دیدگاه توانایی فنی و لوکس‌گرایی به هیچ عنوان در سگمنت متناظر با نیسان ماکسیما مونتاژی پارس خودرو قرار نداشت. متاسفانه با وجود ارائه پیشرانه‌های بسیار قدرتمندتر 2 لیتری توربو و 3 لیتری V6، این خودرو هرگز به صورت رسمی با این ستاپ‌های برتر راه به بازار کشور نیافت.

اما قابلیت‌های دینامیکی زانتیا تنها در توانایی پیشرانه خلاصه نشده بود. این سدان بر اساس سنت دیرینه شرکت سیتروئن با سیستم تعلیق هیدرونئوماتیک (Hydropneumatics / ترکیب سیالی تحت فشار شامل گاز نیتروژن و روغن LHM) به بازار ایران راه یافت که در کشور ما به اشتباه هیدروپنوماتیک تلفظ می‌شود. سیستمی نسبتا پیچیده و پیشرفته که خلق و آغاز به‌کارگیری آن در صنعت خودروسازی از سوی شرکت سیتروئن در مدل DS دهه 1950 میلادی انجام شده بود.

این سیستم پردردسر از یک پمپ هیدرولیک پیستونی دورانی مخصوص به منظور تامین فشار مورد نیاز سیستم تعلیق، هیدرولیک فرمان و سیستم ترمز بهره می‌گرفت که قابلیت‌های منحصر به فردی نظیر تنظیم رفتار سیستم تعلیق، تنظیم ارتفاع، قابلیت حرکت بر روی سه چرخ (در صورت پنچری) و همچنین از بین بردن حرکت گهواره‌ای اتاق (Body Roll) در پیچ‌ها را به ارمغان آورد. مجموعه این ویژگی‌ها موجب شد تا زانتیا به یک سدان با رفتاری برتر از خودروهای اسپرت کوپه تبدیل شده و در عبور از پیچ‌ها پایداری خیره‌کننده و فضایی از خود نمایش دهد.

پژو پارس اما همچون خانواده سمند و دنا، محصولی توسعه‌یافته بر پلتفرم پژو 405 قدیمی است. اگرچه اشتراک‌های فنی بسیار زیادی میان پلتفرم پژو 405 و 406 وجود دارد اما پلتفرم استفاده‌شده در زانتیا به اندازه‌ای متفاوت است که موجب بروز تمایزهای ابعادی قابل توجه با محصولات توسعه‌یافته بر پلتفرم 405 از جمله پژو پارس می‌شود.

پارس با نام سابق پرشیا در حقیقت نسخه فیس‌لیفت‌شده پژو 405 با الهام از طراحی به‌روز و جدیدتر پژو 406 بود که در دهه 1990 و به منظور نوسازی و تغییر زبان طراحی دهه 1980 خانواده پژو ارائه شد و در نهایت در بازار ایران در آغاز دهه 1380 شمسی بر بدنه پژو 405 ایران خودرو نشست.

این سدان تولید در تیپ‌های بسیار متنوعی را شاهد بود. از موتور 2 لیتری XUM و 1.8 لیتری XU7 مشترک با زانتیا (ملقب به پارس زانتیایی) گرفته تا نسخه‌های جدیدتر که با موتور 1.6 لیتری کاملا شناخته شده و مشهور TU5 (موتور به‌کاررفته در پژو 206 تیپ 5 و 6) همگی در پژو پارس نصب شدند.

پارس اگرچه در مقایسه با پژو 405 مزایای قابل توجه و درخوری ارائه نمی‌دهد اما با داشتن طراحی به‌روز‌تر الهام‌گرفته از 406، ظاهری به مراتب جذاب‌تر، گیرا و جوان‌پسند ارائه داد. ظاهری که حتی در مقایسه با خانواده سمند به اندازه‌ای جذاب‌تر بود که در میان قشر جوان طرفداران منحصر به خود را دارد.

بزرگ‌ترین مزیت پژو پارس TU5 استفاده از پیشرانه مشترک با خانواده پژو 206 و 207 است. پیشرانه‌ای که از ابتدای دهه 1380 در بازار ایران باب شد و شرکت ایران خودرو آن را بر روی بیشتر محصولات تولیدی خود نصب کرد. در نتیجه این موتور از دیدگاه فراوانی قطعات و دانش تعمیرات در زمره دم دست‌ترین پیشرانه‌های تاریخ کشور قرار دارد.

مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5 نشان خواهد داد که کدام ماشین بهتر است.

مقایسه طراحی ظاهری زانتیا با پژو پارس TU5

سیتروئن از دیدگاه طراحی ظاهری هم خودرو عجیبی برای بازار ایران بود. این سدان جمع‌وجور و سایز کوچک (سایز متوسط به تعبیر اروپایی‌ها) در بخش انتهایی از طراحی ناچ‌بک بهره می‌گیرد که در آن در صندوق بسیار کوتاه و مختصر بوده و شیشه عقب به همراه در صندوق از جا بلند می‌شود.

ظاهر زانتیا المان‌های رایج دهه 1990 میلادی را فریاد می‌زند. طراحی مستطیلی، گوشه‌دار، زوایای تند عمود بر هم و خطوط منقطع با پوزه‌ای نوک‌تیز که در عین حال از دیدگاه رعایت تناسبات هندسی بسیار میانه‌رو اما دلنشین است.

اینجاست که پای موسسه طراحی ایتالیایی مشهور و پرآوازه برتونه (Bertone) به عنوان طراح بیرونی زانتیا و بیشتر محصولات دهه ۱۹۹۰ سیتروئن به داستان باز می‌شود. زانتیا اگرچه از دیدگاه طراحی بسیار ساده و میانه‌رو است اما هندسه بیرونی آن در ترکیب با خطوط شکل‌دهنده کاپوت و خط شخصیت جانبی ممتد از سیستم روشنایی جلو تا عقب، به اندازه‌ای منسجم و موزون است که حتی امروز در مقایسه با خودروهای هم‌رده و هم‌دوره نظیر خانواده دنا نیز جذاب‌تر دیده می‌شود.

میانه‌روی و استفاده از المان‌های طراحی رایج دهه 1990 میلادی در زانتیا و بیشتر خودروهای بازار بین‌الملل در آن دوران موجب شد تا گزینه‌ای چون سیتروئن زانتیا به خوبی عمر کرده و در گذر زمان تقریبا فاقد تاریخ انقضا جلوه کند.

پژو پارس نیز داستانی بسیار مشابه با کمی تمایز اساسی روایت می‌کند. داستان از این قرار است که شرکت پژو بر خلاف سیتروئن در دهه 1980 و 1990 میلادی با موسسه طراحی ایتالیایی مشهور پینینفارینا (Pininfarina) قرار داد داشت. در نتیجه هر دو گزینه 405 و 406 نیز از سوی این موسسه طراحی شدند. ظاهر بیرونی پژو پارس به عنوان فیس‌لیفت مستقیم پژو 405 نیز با الهام از 406 طراحی شده از سوی پینین فارینا به اجرا درآمد. پس جای تعجب ندارد که ظاهر پارس تا این اندازه برای مشتری ایرانی مطلوب است.

با این وجود نمی‌توان انکار کرد که این فیس‌لیفت بر ساختار قدیمی 405 با ارتفاع قابل توجه اتاق از سطح زمین چندان هماهنگ نبوده و زیبایی طبیعی پژو 406 را شبیه‌سازی نمی‌کند اما استفاده از سیستم روشنایی باریک‌تر و کشیده‌تر در نمای جلو جلوه بصری پارس را به شدت تقویت کرد.

خط شخصیت ممتد از روی چراغ‌های جلو همانند ابرو تا سیستم روشنایی کوچک‌‌شده (در مقایسه با 405) در عقب، استفاده از قالپاق‌های مشترک با 406 بازار اروپا و تریم تزئیناتی باریک‌تر بدنه و سپرها به صورت کلی جلوه شسته‌رفته و مدرن‌تری از 405 را بر پارس پیاده کرد که بدون تردید زیباتر و گیراتر از 405 مونتاژی و عتیقه در بازار ایران بود.

نظر شماست که تعیین می‌کند در مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5 کدام خودرو جذاب‌تر است.

مقایسه طراحی داخلی زانتیا با پژو پارس TU5

آنچه در نمای داخلی زانتیا دیده می‌شود قدمتی 30ساله از زبان طراحی خودرو است. زبانی منحصر به دهه پرتلاطم 1990 میلادی خودروسازی بین‌الملل، جایی که پلاستیک حرف اول را در متریال شکل‌دهنده کابین خودرو می‌زد.

چیدمان و جانمایی اجزای کابین اما بسیار جالب است. در مقابل شاگرد هیچ المان بصری بخصوصی به جز فضای دو قسمتی داشبرد دیده نمی‌شود اما در عوض از کنسول میانی به سمت راننده، همه چیز در یک قاب L مانند معکوس به سبک راننده‌محور قرار گرفته است.

اگر امروزه در خودروهای وارداتی بازار ایران شاهد تاکید بر المان‌های اسپرت راننده‌محور هستید باید بگوییم که سبک طراحی راننده‌محور به هیچ عنوان جدید نبوده و با الهام از ساختار کابین خودروهای مسابقه‌ای، مقوله‌ای از طراحی است که از قضا در دهه 1990 بسیار باب و محبوب بود.

تعدد کلید‌های کنترلی سیستم تهویه و رادیوپخش خودرو در ترکیب با دریچه‌های خروجی سیستم تهویه مطبوع در بخش میانی داشبرد پیچیدگی المان‌های کابین بسیار ساده زانتیا را در راستای تناسب سوق می‌دهد.

مجموعه کلاستر چهار قلو دوار ویژگی بسیار رایج و پرتکرار در بین خودروهای تولید دهه 1990 میلادی در بین تمامی خودروسازان بین‌المللی است. کابین خودرو فاقد متریال تزئیناتی بارز است. تنها بخش‌هایی که به عنوان تزئین در کابین زانتیا به کار رفته، تریم مختصر بخش میانی داشبرد و رودری‌ها بود که در برخی تیپ‌ها با ساختار طرح چوب مصنوعی یا مشکی مات به اجرا درآمد.

ساختار رودری‌ها منطبق بر استانداردهای خودروسازی دوران ترکیبی از پلاستیک فشرده با پوشش پارچه در هماهنگی با صندلی‌های بسیار راحت و نرم خودرو است. پوششی که به عقیده نگارنده از هر نوع چرم طبیعی و مصنوعی (واینل/Vinyl) و حتی مخمل نیز مطلوب‌تر است.

در بین خودروهای سایز کوچک بازار ایران، فضای نشیمن ردیف دوم از بزرگ‌ترین معضلات و نقاط ضعف کابین به حساب می‌آید. اما در زانتیا شاهد فضای پای بزرگ‌تر ردیف عقب هستیم که به لطف داشتن فاصله محور بیشتر (نزدیک به 9 سانتیمتر) حاصل شده است.

کابین پارس اما آن چیزی نیست که در دهه 1380 با الهام مستقیم از کابین پژو 405 شاهد آن بودیم. کابین پژو پارس در دو دهه گذشته دو بار مورد تغییر و فیس‌لیفت قرار گرفت. آنچه در پارس‌های مدرن امروزی شاهد آن هستیم فضایی است که با لقب «داشبرد سوناتایی» شناخته می‌شود و هیچ شباهتی به محصولات رایج خانواده پژو در دهه 1980 یا 1990 میلادی ندارد.

داشبرد پارس مدل بالا کاملا قرینه طراحی شده است. ساختار شکسته و زاویه‌دار خطوط شکل‌دهنده داشبرد در ترکیب با بخش میانی عمودی دربرگیرنده سیستم صوتی و تهویه مطبوع (یا نمایشگر لمسی مولتی‌مدیا در نسخه‌های سفارشی) و دریچه‌های خروجی سیستم تهویه مربعی تناسب بصری مناسبی ایجاد کرده است.

طراحی مجموعه کلاستر چهارقلو کلاستر اگرچه همچنان المانی بسیار قدیمی و ازمدافتاده به حساب می‌آید اما با طراحی جدید همراه شده و همچنین سردنده و غربیلک فرمان نیز از ظاهری مدرن بهره می‌برند. بزرگ‌ترین مزیت کابین پارس استفاده از تریم داخلی دو رنگ است.

متریال به‌کاررفته در داخل کابین و کیفیت مونتاژ فاجعه‌بارتر از آن چنگی به دل نمی‌زند اما ارائه تریم دو رنگ در فضای داخلی کابین یک خودرو مونتاژی رایج در بازار کشور درخور توجه است. برحسب تیپ و نسخه مورد نظر، تریم تزئیناتی داخل کابین پژو پارس ممکن است نمونه رایج طرح چوب، تریم پلاستیکی نقره‌ای مات یا مشکی رنگ باشد اما در هر صورت پوشش استفاده‌شده بر رودری‌ها و صندلی‌ها از نوع پارچه‌ای است.

مشکل آن است که صندلی‌های پارس درست همانند 405 بسیار باریک و مخصوصا در ردیف عقب از دیدگاه ارگونومی تنها مناسب برای استفاده دو سرنشین بوده و در صورت استفاده سه نفر با عذاب الهی و کمردرد همراه خواهد بود.

زانتیا از دیدگاه طول کلی تفاوت محسوسی با پارس ندارد اما ممکن است تصور کنید که به دلیل داشتن فاصله محورهای بیشتر فضای صندوق محدودتری دارد در حالی که چنین نیست. زانتیا با داشتن فضای بار 479 لیتری، تنها 9 لیتر بیشتر از پارس حجم دارد. میزانی که عملا در استفاده روزمره به هیچ عنوان محسوس نخواهد بود.

در مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5، تفاوت در آن است که باز شدن شیشه عقب به همراه لبه در صندوق بسیار کوتاه در زانتیا دسترسی بسیار ساده‌تر و ایده‌آل به فضای صندوق ایجاد می‌کند که جابجایی بار یا قرار دادن بار با ابعاد ناموزون را به مراتب ساده‌تر می‌سازد.

مقایسه مشخصات فنی زانتیا 1.8 سوپرلوکس با پارس TU5

در بازار ایران و میان تیپ‌های تولیدی زانتیا، پیشرانه 2 لیتری XU10 با بازه تولید محدودتر، گل سرسبد به حساب می‌آید اما نمونه 1.8 لیتری XU7 این خودرو تا پایان دوره تولید در سال 1389 بر خط تولید قرار داشت.

این پیشرانه از دیدگاه توان و گشاور خروجی تعریف چندانی ندارد و با توجه به استفاده گسترده از آن در خانواده زانتیا از نظر دینامیکی و حرکتی هم گزینه‌ای نادر و منحصر به فرد به حساب نمی‌آید. با این حال در ترکیب با وزن نهایی کم‌تر از 1.3 تن این خودرو و استفاده از گیربکس 5 سرعت دستی، قابلیت فنی آن در مقایسه با استانداردهای ابتدای دهه 1380 ایران رضایت‌بخش به حساب می‌آمد.

ولی همان‌طور که می‌دانید تمام قابلیت‌های حرکتی یک خودرو به خروجی پیشرانه محدود نمی‌شود. آنچه زانتیا را خاص و مطلوب ساخت سیستم تعلیق هیدرونئوماتیک نسبتا پیچیده و پردردسر آن بود که از دیدگاه کیفیت سواری و پایداری در سطح دیگری قرار گرفته و خروجی دینامیکی ارائه می‌داد که در هیچ خودرو دیگری ارائه نشده بود.

اگر در مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5 به محدودیت‌های حرکتی زانتیا در نسخه 1.8 لیتری خرده می‌گیریم پس صبر کنید تا قابلیت‌های پارس با موتور TU5 را بررسی کنیم. پیشرانه TU5 یکی از مشهورترین شاهکارهای گروه خودروسازی پژو–سیتروئن است اما نه برای سگمنت خودروهای سدان. این پیشرانه به دلیل داشتن حجم نسبتا پایین و عدم استفاده از سیستم پرخوران گشتاور کافی برای ارائه توان فنی و دینامیکی درخور در یک سدان خانوادگی را ندارد.

در نتیجه حتی با تکیه بر گیربکس 5 سرعت دستی قرارگرفته در پارس TU5، این خودرو با داشتن وزن تقریبا برابر با زانتیا از نظر کشش یارای رقابت با سیتروئن زانتیا 1.8 لیتر را نداشته و از دیدگاه شتاب اولیه و کشش تحت فشار ماکزیمم جرم استاندارد در تنگنا است.

هر دو خودرو در محور جلو از سیستم تعلیق مستقل مکفرسون استرات و در محور عقب از ساختار نیمه‌مستقل محور پیچشی تورشن بیم بهره می‌گیرند. با این حال برتری زانتیا با استفاده از سیستم تعلیق هیدرونئوماتیک در سطحی فراتر از باور و غیر قابل تصور برای سیستم تورشن بیم قرار دارد. از این رو جای تعجب نیست که با وجود استفاده از ساختار تعلیق مشابه، کیفیت سواری و پایداری زانتیا عملا در یک جهان دیگر طبقه‌بندی شود.

زانتیا در زمان عرضه به بازار ایران خودرویی نسبتا مدرن، پیچیده، خاص، منحصر به فرد و محبوب بود. البته باید اعتراف کرد که بخش بزرگی از شهرت و محبوبیت این خودرو همچنان در بازار دست دوم‌های ایران به قوت خود باقی است اما محبوبیت این خودرو از همان ابتدا در حد و اندازه نیسان ماکسیما نبود.

بزرگ‌ترین مشکلی که این روزها و بیشتر در بازار دست دوم گریبان مالک یک دستگاه زانتیا را می‌گیرد، سرویس‌های الزامی و هزینه‌بر سیستم هیدرونئوماتیک تعلیق این خودرو است. ارتباط پیوسته این سیستم با مجموعه هیدرولیک فرمان، قابلیت تنظیم ارتفاع و رفتار دینامیکی تعلیق پیچیدگی قابل توجهی به همراه دارد که یک خرابی کوچک می‌تواند به صرف هزینه‌ای گزاف برای سرویس یا نوسازی مجموعه هیدرونئوماتیک ختم شود.

مخصوصا سرویس و تعمیرات مربوط به گوی‌های نیتروژن پرفشار که وظیفه حفظ عملکرد صحیح سیستم تعلیق را بر عهده دارد، می‌تواند در صورت نیاز به جایگزینی به یک چالش بسیار جدی بدل شود، چرا که یافتن نمونه‌های نو آن تقریبا غیرممکن است. دقیقا به همین دلیل شرکت سیتروئن استفاده تولید انبوه از این سیستم را در خودروهای اقتصادی خود به طور کل کنار گذاشت.

از سوی دیگر سیتروئن زانتیا از دیدگاه ایمنی با ضعف بسیار جدی همراه است. به این ترتیب که در آزمون‌های ایمنی سال 1997 موسسه اروپایی Euro-NCAP این سدان تنها موفق به دریافت 2 ستاره ایمنی (از 5 ستاره) شد. بر اساس آزمون‌های این موسسه زانتیا از دیدگاه استقامت ستون‌های A دچار ضعف بسیار شدید بوده و در برخورد از جلو آسیب‌های بسیار جدی خواهد داشت. همچنین استقامت خودرو از برخورد جانبی نیز بسیار نگران‌کننده بود. این موضوع بیشتر متوجه حال آن دسته از خریدارانی است که بیش از حد بر پایداری و فرمان‌پذیری چالاک این خودرو حساب باز می‌کنند.

از طرف دیگر پژو پارس هم جواهری در قصر نیست. پلتفرم این خودرو مستقیما از پژو 405 دهه 1980 میلادی قرض گرفته شده و عملا در زمان تولید موسسه ایمنی برای ارزیابی استقامت اتاق آن وجود نداشت. پس این خودرو به صورت پیش فرض یک سر و گردن پایین‌تر از زانتیا قرار دارد. موضوعی که متاسفانه در کشور ایران به کرات شاهد اثبات آن هستیم.

استفاده موتور TU5 در خانواده پژو پارس اگرچه از دیدگاه اقتصادی و شبکه تامین قطعات و خدمات پس از فروش به شرکت ایران خودرو کمک شایانی کرده و مشتریان را به سادگی تعمیرات دل‌گرم می‌کند اما این پیشرانه کم‌حجم بیشتر در تناسب با گروه خودروهای هاچ‌بک سبک بوده و بازده مناسبی در یک سدان خانوادگی ندارد.

مشخصات کلی

ابعاد و ظرفیت ‌ها

مقایسه آپشن های زانتیا 1.8 سوپرلوکس با پارس TU5

سیتروئن زانتیا در زمان عرضه با امکانات استاندارد بازار بین‌الملل همراه بود و از این رو در جهان امروز خودروسازی گزینه‌ای مجهز به حساب نمی‌آید. دو کیسه ایمنی هوا، آینه‌های جانبی با تنظیم برقی، سیستم پخش رادیو کاست با 4 اسپیکر، پوشش تزئیناتی طرح چوب کابین و صندلی تاشو ردیف دوم با دسترسی مستقیم به فضای صندوق عقب تمام ویزگی‌های رفاهی و ایمنی در دسترس خریدار بود.

در نتیجه مهم‌ترین ویژگی زانتیا که آپشن نیز به حساب نمی‌آید در حقیقت همان سیستم تعلیق پیچیده روغنی/بادی با قابلیت تنظیم ارتفاع، کنترل حرکت گهواره‌ای اتاق و قابلیت حرکت سه چرخ در صورت پنچری است که در زمان عرضه به بازار ایران به واقع منحصر به فرد و بسیار دهان پرکن به حساب می‌آمد.

پژو پارس اما در دو تیپ مختلف LX و ELX با موتور TU5 به بازار عرضه شد. تفاوت در این است که تیپ ELX از دیدگاه ویژگی‌های ارائه‌شده کمی مجهز‌تر است. در نتیجه در برترین تیپ ممکن (ELX) این خودرو با دو کیسه ایمنی هوا، نمایشگر مولتی مدیا با 4 اسپیکر، کلید‌های کنترلی روی فرمان، سیستم تهویه اتوماتیک، آینه‌های جانبی تنظیم برقی تاشو، شیشه عقب دودی، تنظیم برقی پشتی صندلی‌های جلو، کروز کنترل، تریم دو رنگ کابین با تزئینات طرح چوب (یا نقره‌ای یا مشکی)، سنسور نور و باران و سیستم نظارت بر فشار باد تایرها به بازار عرضه می‌شود که برای گزینه‌ای نظیر پژو پارس ELX با موتور TU5 که تحت تاثیر استانداردهای 85گانه به تولید رسیده است، عجیب نیست.

مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5 نشان از برتری پارس دارد.

خرید زانتیا یا پژو پارس TU5

افراد علاقه‌مند به حوزه خودرو یا به قول خودمانی‌تر ماشین‌بازها خیلی خوب می‌دانند که مقایسه زانتیا با پژو پارس TU5، صرفا یک مقایسه ساده رودررو دو خودرو هم‌کلاس برای تعیین برنده نهایی نیست. کسی که خرید یک دستگاه زانتیا را به عنوان هدف قرار می‌دهد احتمالا از معایب و دشواری‌های نگهداری چنین خودرویی آشنا است.

زانتیا یک خودرو قدیمی حتی در بازار ایران است. خودرویی دست دوم با شبکه تامین قطعات محدود و هزینه‌های نگهداری بسیار بالا. اگرچه این خودرو هنوز هم از بسیاری گزینه‌های روز بازار خودرو داخلی کشور نظیر خانواده دنا گیراتر و جذاب‌تر است اما در نظر داشته باشید که دشواری نگهداری این خودرو تنها منوط به صرف هزینه و عمق جیب مالک نشده و در بسیاری از مواقع با کمبود یا عدم وجود برخی قطعات همراه و به زمین‌گیر شدن خودرو منتهی خواهد شد.

در مقابل پژو پارس خودرویی در دسترس با فراوانی قابل توجه قطعات و هزینه تعمیرات مشخص است که در کاربری روزمره درون‌شهری به هیچ عنوان مایوس‌کننده نیست. اما انتظار چیزی بیشتر از این را نباید از سدان تولید داخل داشته باشید.

اگر قرار است دردسر نگهداری و تملک یک دستگاه زانتیا را به جان بخرید توصیه می‌شود که حداقل یک گزینه سالم، سرحال، دارای کارکرد پایین آن هم از سری 2 لیتری را تهیه کنید که حداقل دلتان به توان فنی بیشتر و کشش قوی‌تر آن خوش باشد. چنین گزینه‌ای در بازار امروز دست دوم‌های کشور بین یک تا دو میلیارد تومان (بر حسب تیپ، میزان کارکرد و سلامت) فی می‌خورد. این مهم در حالی است که قیمت خودرو برای نمونه کم‌کار پژو پارس TU5 ELX مدل 1402 (آخرین سال تولید) می‌تواند به سادگی مرز 2.5 میلیارد تومان را پشت سر بگذارد.